Nazwa bierze się ze słowa ostoja. Bezpieczne miejsce. To, co trzyma cię, kiedy wszystko inne się chwieje.
Nie tę wersję, którą grasz. Nie tę, której potrzebują inni. Tę dzisiejszą. Budowaną codziennie, a nie od święta. Większość ludzi znacznie pewniej wie, czego powinna chcieć, niż czego chce naprawdę.
Większość ludzi buduje najpierw na zewnątrz, a potem dziwi się, że w środku pusto. OSTOYA odwraca kolejność. Najpierw jasność w środku, potem to, co widać. W życiu i w szafie tak samo.
Do środka nie idzie się raz i już. Życie cię wyciąga, okoliczności każą ci być kimś innym, i odpływasz. Cała praktyka polega nie na tym, żeby zostać, tylko na tym, żeby wracać.
Pytania, nie odpowiedzi
Większość poradników daje odpowiedzi: systemy, schematy, nawyki, zasady. Z cichą obietnicą, że jak wdrożysz właściwą strukturę, wyjdzie właściwy wynik.
OSTOYA zaczyna od pytań. Nie dlatego, że odpowiedzi są bez wartości, tylko dlatego, że te naprawdę ważne może znaleźć wyłącznie ten, kogo dotyczą. Nie da się ich podać. Można je tylko odkopać, a odkopywanie to właśnie ta praca.
Dlatego każdy produkt to pytania ułożone w konkretnej kolejności, a nie instrukcja. I dlatego nie znajdziesz tu ani jednego motywacyjnego zdania. Nie potrzebujesz motywacji. Potrzebujesz jednej szczerej godziny i tego, żeby nikt nie patrzył.
OSTOYA to pisanie, nie terapia. Nie jest poradą medyczną, nie leczy i nie zastępuje specjalisty. W każdym produkcie jest to napisane wprost: jeśli wyjdzie coś większego niż jeden wieczór, następnym krokiem jest rozmowa ze specjalistą. Pójście tam to siła, nie porażka.
Piszę kilka razy w roku, kiedy powstanie coś prawdziwego: nowa rzecz, esej, a kiedyś pierwsze garnitury. Dowiesz się przed wszystkimi. I nie napiszę częściej niż to.
Nikomu nie sprzedaję i nikomu nie udostępniam. Wypiszesz się, kiedy zechcesz.